Ustronie Feanaro

W centrum Szczecina znajduje się kościół pw. świętego Wojciecha, pełniący rolę kościoła garnizonowego. Budowla to młoda, liczy sobie jedynie około 100 lat, a więc razi po oczach obrzydliwym niemieckim pseudo-gotykiem z przełomu XIX i XX wieku.

W kościele, nad ołtarzem, wisi sporych rozmiarów obraz. Obraz jest już powojenny, pochodzi z lat 60. Nad jego walorami artystycznymi nie ma co się rozwodzić, bo ich nie posiada. To nie jest malarstwo religijne w stylu El Greca czy Rafaela, którego piękno można godzinami podziwiać; jest to „sztuka” w rodzaju świętych obrazków rozdawanych przez księży po kolędzie.

Istotnym jest sama treść tego obrazu. Otóż przedstawia on patrona kościoła, św. Wojciecha, a obok niego… roztrzaskany na części posąg tzw. Światowida ze Zbrucza.

Autor obrazu nie wykazał się zbytnio znajomością historii. Wojciech działał wśród Prusów, tymczasem idol zbruczański, znajdujący się obecnie w Muzeum Archeologicznym w Krakowie, został wyłowiony w 1848 roku z rzeki Zbrucz. Środkowa część dzisiejszej Ukrainy. Co posąg ten ma wspólnego z historią Wojciecha, chyba tylko pan malarz wie.

Jest natomiast rzeczą znamienną że w świątyni katolickiej, tej religii która wiecznie czuje się obrażaną i prześladowaną, dla której nienauczanie katolicyzmu w szkołach jest obrazą uczuć religijnych, znajduje się coś będącego jawną obrazą innych wierzeń i profanacją ich przedmiotów kultu. Nie słyszałem nigdy, by np. w cerkwi prawosławnej znajdował się obraz z dyndającym na szubienicy papieżem, by w meczecie, synagodze czy buddyjskiej świątyni znajdował się połamany krzyż. Pal licho, że chrześcijanie w znacznej mierze są przepełnieni, jeśli nie nienawiścią to pogardą do innych wierzeń, ale czym innym jest słyszeć to z ich ust lub czytać w katolickiej prasie, a czym innym jest obrazowa pogarda dla innych wiar we własnych miejscach kultu. Autor obrazu miał zapewne na celu ukazanie tryumfu Świętej Matki Kościoła nad prymitywnym pogaństwem.

Chrześcijanie niejednokrotnie nie zadowalali się ochrzczeniem ludności, obaleniem „bałwanów”, kradzeniem cudzych miejsc kultowych i obrzędów, czy polityką ekologiczną w postaci wycinki świętych lasów. Często towarzyszyły chrystianizacji akty pogardy dla cudzych wierzeń religijnych i jawne dążenie do ich obrazy, jak w przypadku sceny na opisanym wyżej obrazie. Na wyspie Rugia znajdują się miejscowości Altenkirchen oraz Bergen, gdzie słowiańskie posągi kultowe wmurowano w ścianę kościołów. W kościele św. Leonarda w Lipnicy posągowi Świętowita odrąbano siekierą twarze i użyto go jako belkę wspierającą ołtarz. Nie tak dawno temu widziałem zdjęcie jednego z polskich współczesnych kościołów, gdzie ołtarz wsparto na… kopii posągów kultowych wyobrażających niedźwiedzie, które można oglądać na Ślęży. Takich przykładów, nie tylko z terytorium polskiego, można mnożyć.

Z drugiej strony, może ktoś powinien się cieszyć, że pogańskie elementy znalazły tak zaszczytne miejsce w chrześcijańskich świątyniach. W końcu gdyby ten Świętowit ołtarza nie podtrzymywał, to by się on nam zawalił. Opoka chrześcijaństwa. A może efekt dialogu międzyreligijnego? Może i strzaskany idol zbruczański, ale nad ołtarzem. No i de facto to św. Wojciech jest tłem dla niego, bo gdyby go nie było, to koncepcja by się posypała i Wojtek na obrazie nie miałby co robić taki samotny. Cichy tryumf wzgardzonych bogów.

http://www.ekonlex.pl/sw-wojciech/SimpleGallery/download.php?id=46 – tutaj rzeczony obraz
http://commons.wikimedia.org/wiki/File:Kosciol_sw._Leonarda_w_Lipnicy_Murowanej_-_Swiatowit_13.08.08_p3.jpg – tu zniszczony posąg wspierający ołtarz w Lipnicy
http://commons.wikimedia.org/wiki/File:Bildstein_Marienkirche_Bergen.jpg – a tu Świętowit wmurowany w ścianę kościoła w Bergen na Rugii

Ostatnio podczas pobytu w jednej z zachodnipomorskich wsi usłyszałem o niej: "Tędy wedle kronik szedł święty Otton nawracać tych pogan".

Ostatnie słowa specjalnie podkreśliłem. Były wypowiedzianie innym tonem niż reszta (zwłaszcza niż "święty Otton"), z pewną pogardą. No bo przecież poganie co to tobie Jezu czci nie oddawali. Jak na ironię osoba, która powyższe zdanie wypowiedziała interesuje się dawnymi dziejami Pomorza, podkreśla słowiańskość Połabia i jest niechętna Niemcom. Tyle że historia Pomorza zaczyna się dla niej od chrztu, a historia Połabia poza tym że była słowiańska w ogóle nie istnieje. Bo nie była chrześcijańska. A że Otton był Niemcem, że z chrześcijaństwem przyszła germanizacja i słowiańskości zagłada, to już lepiej przemilczeć.

Symbolem jest owa mglista "słowiańskość", bo jej konkretnego symbolu owa osoba już nie ma. Bo co ma mieć? Arkonę co to najdłużej nawale niemieckiej się opierała? Nie, w żadnym wypadku. Bo wraz z Niemcami opierała się chrześcijaństwu. Jak tu katolik może identyfikować się w jakikolwiek sposób z ostatnim bastionem pogaństwa? Nie można sięgnąć dalej w historię niż do misji Ottona, bo jak tu sięgać do ludzi (dla katolika już półludzi), co to modlili się do bałwanów? A skoro modlili się do bałwanów, znaczy że uprawiali nieustanne orgie, gwałty i rzezie. To nie ironia, to autentyczny tok rozumowania. Przed nadejściem krzyża dzicy ludzie chlali na umór, chędożyli się nieustannie po kątach i mordowali dla rozrywki jeden drugiego.

Polak ma swoje korzenie nad jeziorem Genezaret i w Watykanie, u siebie ich nie ma. Poza chatką w Biskupinie i świadomością że 1000 lat temu modlono się do "Światowida". Ale i nie pozna, bo Jedyna Prawda zabrania interesowania się tym co pogańskie, a więc grzeszne.

W ostatni weekend w Szczecinie – mieście, gdzie zamarła już wszelka kultura – odbyła się wręcz niezwykła rzecz, czyli duża, cykliczna impreza plenerowa. Chodzi o Noc Kupały na Zamku Książąt Pomorskich. I co? Nic. Największy dziennik regionalny, Kurier Szczeciński zamieścił m.in. całostronicowy artykuł o jubileuszu kapłańskim proboszcza katedry św. Jakuba i cotygodniowy felieton redaktora Ławrynowicza, tropiącego niestrudzenie spisek komunistów z Brukseli mający na celu zniszczenie Polski i Kościoła. O Nocy Kupały informacja była. Na przedostatniej stronie, wciśnieta między kilkadziesiąt innych ogłoszeń, małą czcionką, złożona z dwóch króciutkich zdań. Na wszelki wypadek od razu zmieniono w drugim zdaniu "Noc Kupały" na "noc świętojańską". Planu imprezy brak. Co będzie Kurier pogaństwo promował.

W tym samym regionie Polski odbywa się za nieco ponad miesiąc jedna z największych w Polsce imprez plenerowych, od kilku lat o charakterze już międzynarodowym, czyli Festiwal Słowian i Wikingów w Wolinie. I znam takie osoby, które nigdy się tam nie wybiorą. Dlaczego? Pewna osoba odmówiła kiedyś pojechania tam ze mną odpowiadając "poganie", "brudasy", "tylko chleją". Ale na festiwale rycerskie jeździ co roku. No bo to już chrześcijańscy rycerze, bo to już "wielka kultura". Czy Polak-katolik na pozornie niewinnym festiwalu historycznym boi się spotkać Szatana i popaść w grzech? A może festiwal historyczny jest kolejną rzeczą na liście "obrażających jego uczucia religijne"?

Chrześcijanin jest dziwnym doprawdy stworzeniem. Obok muzułmanina to jedyna istota na świecie, która z powodu przekonań religijnych odcina swoje korzenie, odrzuca to co było do tej pory. Nieprzypadkowo przyjęcie chrześcijaństwa w jakimkolwiek regionie świata wiązało się zawsze z zerwaniem liczącej kilka tysięcy lat ciągłości kulturowej i umysłowej. To taka odpowiedź poniekąd także na pytanie, dlaczego zalewają nas dzisiaj Chińczycy. Do nich od Konfucjusza i Laozi jest ciągła linia, a postaci te wywierają wciąż nieustanny wpływ na życie. My już nie mamy niezmiennej nici łączącej nas z Platonem i Arystotelesem, a wzięliśmy od nich w przekształconej formie tylko to, na co Kościół pozwolił. A daj katolikowi ofertę poznania tego, co było przed chrześcijaństwem. Nie weźmie. Jeszcze gotów Ci połamać ręce w imię "miłości bliźniego" (strasznie patologiczna miłość to musi być).

Kilka lat temu szczecińscy rodzimowiercy zorganizowali konferencję, po której miał być zorganizowany obrzęd. Jako że miał być niejako dopełnieniem konferencji, wiadomość o nim była ogólnodostępna. Jaki efekt? Czy ktoś przyszedł chociaż z ciekawości poznania własnych korzeni? Nie. Za to po lesie w którym obrzęd się odbywał, krążyła zorganizowana grupa z księdzem na czele, która niosąc krzyż chciała zapewne "oczyścić" las. Miejsca obrzędowego na szczęście nie znaleźli.

W jednym z ostatnich numerów "Gościa niedzielnego" (czasem przeglądam, śmiech miesza się wówczas z przerażeniem. Śmiech z głupot które tam wypisują, przerażenie takoż) pan redaktor (nazwiska nie pomnę) wyraził swoje oburzenie i przerażenie tym, że Europa "wraca do czasów sprzed panowania cesarza Konstantyna", czyli do czasów "równości wszystkich wiar i światopoglądów, ich pokojowego i bezkonfliktowego współistnienia", po czym dodaje "oczywiście, bez chrześcijaństwa". Pan redaktor kreśli wizję tolerancyjnej Europy, iście hellenistycznego świata koegzystencji kultur, nacji i wiar, gdzie jednocześnie chrześcijanie będą prześladowani i mordowani.

Nie miejsce tu na opisywanie prześladowań w Imperium Romanum. Wiele atramentu wylano na odkłamanie ich wizji przedstawianej przez Kościół, ot chociażby wskazanie że Nerona sprawy religijne zupełnie nie interesowały, a prześladowania w późniejszym okresie nie wynikały stricte z tego w co chrześcijanie wierzyli (bo i inne ekstremalniejsze wiary w cesarstwie istniały), lecz z tego jaki stosunek do państwa, kultury i wyznawców innych wiar prezentowali.

Kreśli się wizję straszliwie gnębionych w cesarstwie chrześcijan, która się rozmija całkowicie z faktami. Dziś nadal chrześcijanie są gnębieni. Już pal licho, że w Europie prześladują ich geje, świeckie państwo, feministki, ekolodzy i cykliści. Nadal propaganda kościelna mówi o koszmarnym losie chrześcijan w rejonach świata, gdzie… chrześcijanie nie dominują, jak niegdyś w cesarstwie. O każdym niechrześcijańskim kraju (czy ściślej – niekatolickim, bo Rosja na przykład jest również rzekomo piekłem dla katolików) nieustannie słyszymy, jak to tam chrześcijan prześladują. W rzeczonym wyżej "Gościu niedzielnym" opisywano jakiś czas temu "piekło chrześcijan" w Chinach, jak to np. chrześcijanom w tym kraju "łamie się ręce na ulicy". Panu redaktorowi można pewnie z powodzeniem zadać padające w "Weselu" Wyspiańskiego pytanie "Wiecie choć gdzie Chiny leżą?"

Jasne, w telewizji każdy widział antychrześcijańskie rozruchy w Indiach jakiś czas temu. Ale nikt nie zadał sobie pytania, jaka była ich przyczyna. Taka jak zawsze. Nachalny prozelityzm chrześcijan wobec wyznających inną wiarę "podludzi" (wszak nieochrzczeni, więc nie ludzie), czy absolutny brak szacunku dla lokalnych tradycji i zwyczajów. W XVII wieku zakazano oficjalnie chrześcijaństwa w Japonii, wkrótce potem w Chinach. Nagle, po kilkudziesięciu latach swobodnej działalności misjonarskiej i masowych konwersjach. Dlaczego? Bo uznano je za religię zagrażającą porządkowi społecznemu. Bo chrześcijanie nie integrowali się ze społeczeństwem, ale uświadamiali "barbarzyńców" że bez wiary w hebrajską Bozię czeka ich piekło, zresztą rękami portugalskich i hiszpańskich żołnierzy za życia wysyłając już ich do tego piekła. Po rozum do głowy poszli o dziwo jezuici, którzy w pewnym momencie próbowali przekonać Watykan że cześć oddawana Konfucjuszowi i innym wielkim filozofom to nie "czczenie diabła". Oczywiście, bezskutecznie.

Tak więc chrześcijan gnębi się i gnębiono. W przeszłości i obecnie, w Europie, Afryce i Azji. Ale że przez wieki chrześcijanie wysyłali w zaświaty Żydów, muzułmanów, wszelkiej maści politeistów, animistów i innych różnowierców oraz "heretyków", że palono na stosach za utrzymywanie wbrew "naukowym obserwacjom" biskupów że Ziemia wcale nie jest płaska i kręci się wokół Słońca, że do końca XVIII wieku bezlitośnie wyrzynano w pień wszelkie przejawy odrębnej myśli nawet wśród samych chrześcijan, tysiąckrotnie przebijając najgorsze rzezie urządzane przez Kaligulę czy Nerona, o tym wspominać nie warto.

Chrześcijanie wyraźnie cierpią na dziwny syndrom tolerancyjno-prześladowczy. Ich trzeba tolerować i respektować. Co z tego, że w Nepalu będzie z kilkudziesięciu chrześcijan. Powinni dyrygować pozostałym kilku milionom ludzi, bo jako nieochrzczeni są gorsi. Chrześcijaństwo patrzy na wszystkich z wyższością, z pogardą, traktując innowierców jak upośledzone dzieci. Może pluć jadem na wszystkie strony, dla siebie domagając się nie tylko tolerancji, ale szacunku, respektu i przewodniej roli.

W 1246 roku na dwór chana Gujuka w Karakorum przybyło poselstwo papieskie, w którym znajdował się m.in. polski franciszkanin znany jako Benedykt Polak. Dostarczył wraz z towarzyszami papieskie pismo, w którym biskup Rzymu nawoływał chana do tego, aby czym szybciej przyjął wiarę chrześcijańską, skoro "nawet zwierzęta bezrozumne znają prawdę i czczą Boga jedynego", a także, oczywiście, by zaprzestał "gwałtów i mordów na chrześcijanach". Znowu pojawia się motyw prześladowań. Tyle że w swojej relacji z podróży Benedykt Polak przekazuje, że w państwie Gujuka pokojowo współistnieją wyznawcy różnych religii, w tym chrześcijanie. Co więcej, jak przekazuje polski zakonnik, naprzeciwko namiotu chana znajdował się namiot, w którym jego chrześcijańscy poddani swobodnie odprawiali msze, które nikomu nie przeszkadzały. W tym samym czasie w Europie innowierstwo było przestępstwem karanym śmiercią. Chan odpisał papieżowi: "Sądzicie, że wy tylko Boga znacie i czcić umiecie i wiecie kogo on łaską obdarza, mając w pogardzie innych". Ot, słuszna konkluzja naszych rozważań.

Aby nikt mi nie zarzucił, że przejaskrawiam, odsyłam do "Gościa niedzielnego". Co tydzień pluje na cały niechrześcijański świat litrami jadu.